Yr Awen

An original poem, in Welsh.

O wâl y berth, bob nos o dan y sêr,

yn llawn nerth, draw ar hyd y llwybrau cudd,

daw ysbryd hynod, teg ar orchwyl pêr

a ddysgwyd ar y cof ers llawer dydd. 

Mor swil ei wedd, oes oesoedd dan ei draed, 

mae’r ysbryd yn ymroi ei hun i’w rwyd,

yn arolygu pob un dim a gaed,

yn gweini’r Drefn wrth bori am ei fwyd.

Fe flasai ar bob cegaid sawrus, llaith

a ddarganfyddir dan y lleuad fân

a rhoddai anrheg mewn mesurau caeth,

pe tasai’n dod o hyd i galon lân.

I’r bardd di-gwsg daw awdl mewn breuddwyd mwyn,

melawd hardd i’r cerddor yn eilio cân;

i’r proffwyd taer daw’r seraff bach o’r llwyn

â marwor cochion Nef o’r allor-dân.

Fe ddaw ag angerdd i’r pregethwr gwyw

sydd ar ei liniau dros gyfiawnder pur;

â gobaith hefyd i’r eneidiau briw

a lenwyd â galar ers amser hir.

Mynegâi ef Efengyl, cam wrth gam,

gan rochian dedwyddus a phigog groen,

ei lygaid yn tanio â fflach o fflam,

mawl i’r Hen Ddihenydd yn llenwi’r ffroen.

Yn enw’n Harglwydd, dros feysydd a ffyrdd

ar rygyng nesa’r ysbryd gyda rhodd;

yn cadw gwylnos ei serenol Urdd,

â chynrhon ac odlau mae wrth ei fodd: 

Daw draenog gyda’r nos dros borfa las

A cherdded â cherddi i erddi Gras.